Προσπερνώ.
Βγάζω τα ξεθωριασμένα παπούτσια
Και προχωρώ.
Δεν τα βάφω,
Ούτε τα αλλάζω,
Τα πετώ.
Μάτι λαμπερό και πολύχρωμο σαν το ουράνιο τόξο.
Θες να’ ναι τα χρόνια που πέρασαν;
Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει;
Με τα γυμνά μου πόδια νιώθω τα πάντα στο διάβα μου.
Σταματάω στην ακροθαλασσιά,
Εκεί που ενώνονται τα τέσσερα στοιχεία της φύσης:
Γη, νερό, αέρας, φωτιά.
Σ’ ένα ψάθινο καλαθάκι,
Μαζεύω τα κοχύλια των παιδικών μου χρόνων.
Με φύκια πλέκω φούστες καλοκαιρινές.
Η Φύση κι εγώ γινόμαστε ένα.
Είναι όμορφο ν’ ανήκεις κάπου, σε κάποιον.
~*~ Μόνικα ~*~
